Hoog tijd dat ik weer een teken v leven geef.
De schoolvakantie was hier 10 weken lang en dus niet veel achter de pc gezeten en wanneer ik tijd had ontbrak de zin maar ik wil proberen de draad weer een beetje op te pakken.
Onze vakantie naar Disney was erg leuk, 2200km naar Georgia waar we bij vrienden verbleven voor een paar dagen en daarna nog 400km naar Disney gereden waar we 4 dagen verbleven . Het was er erg warm en Thimothy was helaas erg moeilijk maar al in al is het toch wel leuk geweest.
Dag naar het strand geweest wat wel ff moeilijk was omdat dat iets is wat we altijd met Daniel deden in de zomer,hier een foto vd kinderen. Ik vind het een erg mooie foto maar tegelijkertijd ook een beetje triest omdat Daniel er gewoon niet bij is.
Op de terug reis zijn we een extra nacht in Baltimore gebleven, de dierentuin en aquarium bezocht en de haven v Baltimore, erg mooi en wil er zeker weer een keer terug heen als de kinderen iets ouder zijn er is daar zoveel te doen en te zien, echt de moeite waard!
Kinderen hebben zich goed in de auto gedragen, sommige dagen zaten we er 12 uur in maar niks geen probleem
Op de terugreis 1 x een afslag gemist tot ik ineens door had dat de stad naast ons wel erg dichtbij was, dat was New York city waar ik langs kom maar niet zoooo dichtbij, maar de kinderen vonden het prachtig en ik vind zonder problemen de weg weer terug, toch nog een voordeel dat we er 1 jaar in de buurt hebben gewoond, al was dat in ’97/’98
Het "gewone" leven is weer begonnen,Thimothy is nu met de kleuterschool begonnen en dat gaat gelukkig erg goed, nog wel 2 x per week naar de psycholoog want hij heeft er de meeste moeite mee en dat uit zich in erg moeilijk gedrag thuis, huilt om niks, kan weinig hebben en weet gewoon niet wat hij met zijn emoties aan moet.
Christoph gaat langzaam vooruit, 1 x per week psycholoog maar heeft veel moeite ook dat Daniel er niet meer is.Paar weken terug zat ik met de buurvrouw buiten toen het tijd was voor hem om naar binnen te gaan zei hij net voordat hij de deur opende dat het niet eerlijk was dat ik een vrouwenavond had(zoals hij het noemde) maar hij niet meer een mannenavond kon hebben omdat Daniel er niet meer is. Dat doet dan wel veel pijn als je dat uit een 9 jarige zijn mond hoort
Jasmine gaat ook 1x per week naar de psycholoog, ze is nog wat aggressief, slaat snel van zich af .Vd week aan tafel vroeg ze wanneer papa nu niet meer dood zou zijn want het duurde nu toch wel heel lang. Tja dan probeer ik het dus maar weer op mijn beste manier uit te leggen maar het is niet makkelijk en ik vind het zoooo erg voor de kinderen. Ik heb toch 15 jaar met Daniel gehad en heb veel herinneringen maar hun hebben zo weinig en op zo’n leeftijd je vader al te moeten missen die zoveel voor en met ze deed is gewoon verschrikkelijk!
Maar langzaam aan proberen we te helen en toch dingen samen te doen.
Hier een foto v Daniel zijn grafsteen dat ik uitgezocht heb, vind hem zelf erg mooi.
Onderin heb ik een zin toegevoegd waar staat: Ton amour restera l’etoile de ma vie.
Rechtstreeks vertaald : Jou liefde blijft de ster in mijn leven.
Nu verder nog druk met het afsluiten vd laatste dingen v daniel zijn bedrijf, moeilijker en langer dan verwacht maar ik hoop dat dat eind vh jaar helemaal afgehandeld is. Vandaag nog weer een afspraak bij de notaris met de Fam. en nu eindelijk worden de afsrpraken in de week iets minder.Nog steeds dat ik elke dag wel in ieder geval 1 afsrpraak heb maar niet meer 3 of meer zoals de eerste 8 maanden, sinds vorige week dat ik iets meer tijd voor mezelf krijg, niet altijd even fijn.
Ben sinds 2 weken met de sportschool begonnen waar ik 3 a 4x per week heen ga en dat is heerlijk. vroeg in de ochtend wanneer de jongens naar school zijn ga ik gelijk door, Jasmine gaat 1x mee de andere keren zit zij op het kinderdagverblijf en ga ik alleen.
Nou voor nu hou ik het hierbij en kom ik gauw weer hier om jullie te laten weten hoe het met ons gaat. Bedankt voor de lieve kaarten en berichtjes en dat jullie aan ons denken